το ραντεβού

IMG_1963.JPGΈνα μουσείο. Μια γυναίκα κοιτάζει έναν πίνακα. Ένας άντρας την κοιτάζει που τον κοιτάζει. Ένας ζωγράφος στο απόγειο της καριέρας του και η σύζυγός του, πεθαίνουν μαζί από ισπανική γρίπη. Μια συνεχής παραμνησία. Γεγονότα που μοιάζουν παράδοξα μα είναι οικεία. Η Αθήνα της κρίσης. Η Βιέννη της μουσικής. Το πολυμορφικό Λονδίνο. Οι σχέσεις που δοκιμάζονται. Το αστικό περιβάλλον που καταρρέει. Οι ψυχικές διαταραχές. Η συναισθηματική κακοποίηση. Το θρίλερ. Η δίψα για ζωή που κόβει την ανάσα. Η συνάντηση δυο ανθρώπων. Το ραντεβού τους.
Κάποιος με ρώτησε σε ποιους απευθύνεται το ραντεβού.
Απαντώ: απευθύνεται σε όσους ψάχνουν την κρυμμένη ομορφιά πίσω από την ασχήμια και τη μιζέρια. Σε αυτούς που δεν ξεχνούν πως τελικά υπάρχει ελπίδα. Και σε εκείνους που γνωρίζουν καλά πως οι καρδιές δε γερνούν παρά μονάχα όταν σταματήσουν να αγαπούν άλλες καρδιές. Και να ερωτεύονται με πάθος.
https://www.facebook.com/afroditi.fragkiadoulaki/?ref=br_rs&pnref=lhc

immortal longings: «το ραντεβού»… an opinion for the book

img_6512Είναι αλήθεια πως κάθε καινούργιο έργο όταν εκδίδεται αποτελεί ένα πνευματικό γεγονός, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει αυτό. Το κάθε βιβλίο είναι αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας που περνάει από πολλά στάδια από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι τη στιγμή της υλοποίησης. Είναι γεγονός ότι πρώτη ένιωσε τη συγκίνηση η συγγραφέας.

Αγωνίστηκε να δώσει με τη ψυχή της εκείνο ακριβώς που είχε στο νου. Δεν είναι απλά και μόνο η αναζήτηση μέσω μίας ιστορίας, είναι η επιθυμία μιας βαθύτατης έκφρασης. Αυτό είναι που την κάνει να αγωνιά για το πώς θα πάει το βιβλίο, αν θα το νιώσει ο αναγνώστης με τον ίδιο τρόπο, ποια θα είναι η κριτική που θα του ασκηθεί.
Όταν ο ποιητής ή ο πεζογράφος καταφέρει να κάνει τον κάθε αναγνώστη να δει διαφορετικά τη δουλειά του, τότε το έργο του είναι επιτυχημένο…

Διαβάζοντας το βιβλίο της κας Φραγκιαδουλάκη είναι σίγουρο ότι θα δημιουργηθούν πολλά συναισθήματα σε όλους. Ίσως και αντιφατικά, άλλοι θα βρουν δωρική τη γραφή και άλλοι ιωνική… Εκείνο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι έγραψε με την ψυχή της, όπως αισθανόταν, χωρίς να προσπαθήσει να υποδυθεί κάτι που δεν είναι.
Στην αρχή ο αναγνώστης παρακολουθεί τη ροή της ιστορίας και το ρόλο των προσώπων. Αργότερα τα πράγματα παίρνουν «φιλολογική διάσταση», βλέπουμε ένα μπριγιαντάκι το οποίο αφήνει άριστες υποθήκες για το μέλλον. Έχει δικό της ύφος και αισθητική, ένα μοναδικό τρόπο έκφρασης ο οποίος γοητεύει. Η εξέλιξη του μύθου βγαίνει αβίαστα από μέσα της. Καταφέρνει να προκαλέσει τον αναγνώστη να διαμορφώσει τη δική του άποψη για αυτό που διαβάζει, το οποίο όταν ξεφεύγει από τη συγκεκριμένη περιγραφή, εξελίσσεται σε ψυχογράφημα. Δημιουργεί ένα παζλ από πολλές μικρές εικόνες οι οποίες φαίνονται ανεξάρτητες αλλά στην πράξη έχουν μία εσωτερική δομή και οργάνωση η οποία τείνει στη δημιουργία μιας εξαιρετικής εικόνας, θυμίζοντας σε πολλά σημεία γαλλικό κινηματογράφο όπου η αλλαγή στη γωνία λήψης και τα εναλλασσόμενα τοπία δημιουργούν ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα.

Είχε τη τόλμη να γράψει ένα βιβλίο χωρίς υποκρισίες και αναστολές, με ζωηρές εικόνες, με υπέρμετρο ρεαλισμό και με μια αξιόλογη ικανότητα να μεταβαίνει από το ένα στοιχείο στο άλλο. Από το συναίσθημα στη λογική, από τη χαρά στη λύπη, από την αισιοδοξία στην απόλυτη απογοήτευση. Έβαλε ό,τι καλύτερο μπορούσε για να κερδίσει τον αναγνώστη. Εμένα με κέρδισε.

Λευτέρης Παπακώστας, ιστορικός συγγραφέας

http://www.pancreta.gr/book.php?p=7302

 

«A vehement eros runs through the universe. It is like the ether: harder than steel, softer than air.»

img_1914

«Ντρινννννννννν»

Το ξυπνητήρι και ο διαπεραστικός ήχος του.
Ο Νικόλας, κουβάρι στο διπλό κρεβάτι προσπαθεί να συνειδητοποιήσει πού βρίσκεται.´Ενα όνειρο τον κρατά αιχμάλωτό του. Ένα πρόσωπο που δεν μπορεί να διακρίνει είναι όλη του η ζωή. ´Ενα σώμα ψηλόλιγνο, κρυμμένο σε ρούχα φαρδιά είναι τυλιγμένο με απόγνωση γύρω του. Και δυο χείλη. Τον φιλούν, μπαίνουν μέσα του. Ανασαίνουν μαζί του. Σε αυτό το φιλί ανακαλύπτει ό,τι δεν ήξερε, ό,τι περίμενε να μάθει από πάντα, από άλλες ζωές. Πιο γλυκό, πιο οικείο φιλί, δεν έδωσε και δεν πήρε ποτέ του. Δεν θέλει, δεν μπορεί να ξυπνήσει. Δεν αντέχει να το αποχωριστεί. Να το χάσει ξανά…

«Ντρινννννννννν»

Egon Schiele 31 Οκτωβρίου 1918

«Ο χρόνος κατέρευσε. Ήρεμος πια χαμήλωσε τα βλέφαρά του. Η γωνιά των χειλιών του σηκώθηκε περιφρονητικά απέναντι στη μοίρα. «Ο πόλεμος τελείωσε. Πρέπει να φύγω» ψιθύρισε.»

Ό,τι είχα να πω για τη μέρα που έφυγε από τη ζωή ο Έγκον Σίλε, το έγραψα… ευχαριστώ εκείνους που με στήριξαν αγοράζοντας το Ραντεβού, αλλά κι αυτούς που μου έστειλαν τη θετική τους ενέργεια και τα καλά τους λόγια για ένα βιβλίο με ασυνήθιστη πλοκή, η οποία μπερδεύει με τρόπο ονειρικό το θάνατο του διάσημου Αυστριακού εικαστικού με την ελληνική πραγματικότητα…

img_7944

Οκτώβρης στην Αθήνα…

Έναν Οκτώβρη πριν δυο χρόνια ξεκίνησα να αφηγηθώ μια ιστορία… μια ιστορία που άρχιζε και τέλειωνε φθινόπωρο όπως αρχίζουν και τελειώνουν όλα. Στη ζωή του ήρωά μου που έδωσε ραντεβού με το πεπρωμένο του έναν Οκτώβρη στην Αθήνα, μα και στη ζωή του ζωγράφου μου που έχασε τα πάντα έναν Οκτώβρη στη Βιέννη πριν από έναν αιώνα ακριβώς. Πώς γίνεται δυο διαφορετικές ζωές να μπλέκουν μεταξύ τους; Πώς γίνεται ένας αφηγητής να αφήνεται στην φαντασία του κι εκείνη να τον οδηγεί σε ολοένα και πιο κραυγαλέες συμπτώσεις; Αν υπάρχει ραντεβού με την έμπνευση, αυτό είναι το ραντεβού μου.

…όλα αρχίζουν και τελειώνουν Οκτώβρη

I’ve been clinging to something that’s long gone, and now we’re both ghosts.

Μια υγρή γυάλινη έκρηξη συντελείται με κρότο στο πλάι της, λίγα μόνο εκατοστά μακριά από το κεφάλι της. Μπλε σταγόνες σαν δάκρυα τρέχουν παντού. Στον τοίχο, στο πάτωμα, στο πρόσωπό της, στα ρούχα της. Το μελανοδοχείο…

image