Ένα μοναδικό μυθιστόρημα (γράφει η Τζένη Κουκίδου στο koukidaki )

IMG_8089

Κάθε φορά που διαβάζω πρωτόλειο έργο κάνω μοιραία μια σειρά συλλογισμών όπως: αν θα αντεπεξέλθει των προσδοκιών μου, αν θα αξίζει το χρόνο μου, αν θα με «προτρέψει» να διαβάσω ξανά τον ίδιο συγγραφέα, κ.ο.κ. Το ραντεβού είναι ένα τέτοιο βιβλίο και, ομολογώ, αν δεν έφτανε στα χέρια μου ύστερα από πρωτοβουλία της Αφροδίτης Φραγκιαδουλάκη το πιθανότερο που θα είχε συμβεί θα ήταν να μη το διαβάσω ποτέ. Όχι επειδή διαθέτω κάποια προκατάληψη απέναντι στα «πρωτάκια» -καμία σχέση, κάθε άλλο, μου αρέσει να διευρύνω τους ορίζοντές μου γνωρίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερους δημιουργούς- αλλά διότι κυκλοφορούν τόσες χιλιάδες τίτλοι που, με μαθηματική ακρίβεια, είναι πιθανότερο να μη «πέσεις» πάνω του παρά το αντίθετο.

Το ραντεβού όμως είναι ένα μυθιστόρημα που αξίζει να αναζητήσεις και οπωσδήποτε σε αποζημιώνει για το χρόνο που θα περάσεις μαζί του. Είναι πλημμυρισμένο με πανέμορφες περιγραφές λόγω της αισθαντικής περιγραφικότητας τής συγγραφέως του, διαθέτει διάφανο-ξεκάθαρο συναίσθημα, γρήγορες εικόνες που συνθέτουν τον κόσμο και τους ήρωες και πολλή πολλή τέχνη: Μονέ, Στραντ, Λόρκα, Ματίς, Ρόθκο… -θα προσέξατε βέβαια και τον Σίλε στο εξώφυλλο. Οι αγκαλιασμένοι εραστές του γίνονται, για όσο κρατάει η ανάγνωση, κι αυτοί πρωταγωνιστές στη μυθογραφία. Τα κορμιά παραδομένα στην αέναη σύσπασή τους. Εξπρεσιονισμός με επιρροές αρ νουβό εξηγεί κάπου. Κι αν δεν έχεις γνώση όλων αυτών των καλλιτεχνών… πόση ελάχιστη σημασία έχει αν δεν έχεις ξεκάθαρα στο νου το κίνημα του εξπρεσιονισμού ή του αρ νουβό, τη στιγμή που θα σε κερδίσουν τόσα άλλα· άσε που στην εποχή μας με δύο κλικ μπορείς να βρεις πανεύκολα όλες τις απαντήσεις, αρκεί να είσαι λίγο περίεργος ή τελειομανής. Κι αν τελικά σε οδηγήσει σε τέτοιες αναζητήσεις τότε ο σκοπός του βιβλίου έχει επιτευχθεί στο πολλαπλάσιο. Κατ’ εμέ γεννά το ενδιαφέρον για την τέχνη και φανερώνει την αγάπη της ίδιας γι’ αυτή.

Στην υπόθεση τώρα, βρισκόμαστε στην Αθήνα του σήμερα, στο Λονδίνο πριν από λίγο καιρό, στη Βιέννη των αρχών που προηγούμενου αιώνα και στη Ρώμη. Άνθρωποι συναντιούνται και ερωτεύονται, αγαπιούνται, λατρεύονται… συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο σε εκείνο το αδιαίρετο ένα, στο απόλυτο άλλο τους μισό. Θα γράψει χαρακτηριστικά: Η φωνή πίσω της ήταν η φωνή που ήθελε να ακούσει για να βρει ξανά τον κόσμο για να περιγράψει την αίσθηση όταν ο άλλος χρειάζεται για να είσαι καλά.
Στην Πινακοθήκη, η Στεφανία έχει ένα άτυπο ραντεβού με τον πίνακα. Η Στεφανία που ένα χρόνο πριν αναγνώρισε τον έρωτα σε εκείνον -τον άντρα και σε εκείνον τον πίνακα- σε έναν άλλο τόπο. Η Στεφανία που βλέπει στα μάτια του Νικόλα μια μαγική ταύτιση με το ζευγάρι του καμβά.

Μέγας κυρίαρχος των σελίδων αυτών ο έρωτας. Τρυφερότητα και αλήθεια χαστουκίζουν τον αναγνώστη· αλλού τα λάθη… ψυχογραφήματα [Δε θα τον σώσεις. Σώσε τον εαυτό σου.] και συγκίνηση. (Πόσο συγκινητικό! Με εξέπληξε.) Οι χαρακτήρες γήινοι. Είναι φτιαγμένοι από αναμνήσεις όπως όλοι μας και πανέμορφες γέφυρες συνδέουν τις σκηνές. Ένα πολύ μεγάλο μάθημα μένει στο μυαλό και αφορά -τι άλλο;- την αγάπη. Σε δεύτερο επίπεδο, η Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη, σκιαγραφεί ολόσωστα τις σχέσεις λέγοντας πως η αγάπη δεν είναι να συγχωρείς το καθετί ή να συγχωρείς συνέχεια. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν στη βάση τους, ούτε μπορούν να προσποιηθούν, και όσοι το κάνουν δε θα ‘ναι για πολύ. Καθένας έχει μόνο έναν αληθινό εαυτό και εκείνον πρέπει να αναζητήσεις, να αγαπήσεις, να ερωτευτείς, να λατρέψεις, να…

Ό,τι κοιτάζουμε, δεν το βλέπουμε πάντοτε… …μην κοιτάζεις απλά. Δες.

https://koukidaki.blogspot.gr/2017/08/to-rantevou.html

Advertisements

το ραντεβού

IMG_1963.JPGΈνα μουσείο. Μια γυναίκα κοιτάζει έναν πίνακα. Ένας άντρας την κοιτάζει που τον κοιτάζει. Ένας ζωγράφος στο απόγειο της καριέρας του και η σύζυγός του, πεθαίνουν μαζί από ισπανική γρίπη. Μια συνεχής παραμνησία. Γεγονότα που μοιάζουν παράδοξα μα είναι οικεία. Η Αθήνα της κρίσης. Η Βιέννη της μουσικής. Το πολυμορφικό Λονδίνο. Οι σχέσεις που δοκιμάζονται. Το αστικό περιβάλλον που καταρρέει. Οι ψυχικές διαταραχές. Η συναισθηματική κακοποίηση. Το θρίλερ. Η δίψα για ζωή που κόβει την ανάσα. Η συνάντηση δυο ανθρώπων. Το ραντεβού τους.
Κάποιος με ρώτησε σε ποιους απευθύνεται το ραντεβού.
Απαντώ: απευθύνεται σε όσους ψάχνουν την κρυμμένη ομορφιά πίσω από την ασχήμια και τη μιζέρια. Σε αυτούς που δεν ξεχνούν πως τελικά υπάρχει ελπίδα. Και σε εκείνους που γνωρίζουν καλά πως οι καρδιές δε γερνούν παρά μονάχα όταν σταματήσουν να αγαπούν άλλες καρδιές. Και να ερωτεύονται με πάθος.
https://www.facebook.com/afroditi.fragkiadoulaki/?ref=br_rs&pnref=lhc

immortal longings: «το ραντεβού»… an opinion for the book

img_6512Είναι αλήθεια πως κάθε καινούργιο έργο όταν εκδίδεται αποτελεί ένα πνευματικό γεγονός, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει αυτό. Το κάθε βιβλίο είναι αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας που περνάει από πολλά στάδια από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι τη στιγμή της υλοποίησης. Είναι γεγονός ότι πρώτη ένιωσε τη συγκίνηση η συγγραφέας.

Αγωνίστηκε να δώσει με τη ψυχή της εκείνο ακριβώς που είχε στο νου. Δεν είναι απλά και μόνο η αναζήτηση μέσω μίας ιστορίας, είναι η επιθυμία μιας βαθύτατης έκφρασης. Αυτό είναι που την κάνει να αγωνιά για το πώς θα πάει το βιβλίο, αν θα το νιώσει ο αναγνώστης με τον ίδιο τρόπο, ποια θα είναι η κριτική που θα του ασκηθεί.
Όταν ο ποιητής ή ο πεζογράφος καταφέρει να κάνει τον κάθε αναγνώστη να δει διαφορετικά τη δουλειά του, τότε το έργο του είναι επιτυχημένο…

Διαβάζοντας το βιβλίο της κας Φραγκιαδουλάκη είναι σίγουρο ότι θα δημιουργηθούν πολλά συναισθήματα σε όλους. Ίσως και αντιφατικά, άλλοι θα βρουν δωρική τη γραφή και άλλοι ιωνική… Εκείνο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι έγραψε με την ψυχή της, όπως αισθανόταν, χωρίς να προσπαθήσει να υποδυθεί κάτι που δεν είναι.
Στην αρχή ο αναγνώστης παρακολουθεί τη ροή της ιστορίας και το ρόλο των προσώπων. Αργότερα τα πράγματα παίρνουν «φιλολογική διάσταση», βλέπουμε ένα μπριγιαντάκι το οποίο αφήνει άριστες υποθήκες για το μέλλον. Έχει δικό της ύφος και αισθητική, ένα μοναδικό τρόπο έκφρασης ο οποίος γοητεύει. Η εξέλιξη του μύθου βγαίνει αβίαστα από μέσα της. Καταφέρνει να προκαλέσει τον αναγνώστη να διαμορφώσει τη δική του άποψη για αυτό που διαβάζει, το οποίο όταν ξεφεύγει από τη συγκεκριμένη περιγραφή, εξελίσσεται σε ψυχογράφημα. Δημιουργεί ένα παζλ από πολλές μικρές εικόνες οι οποίες φαίνονται ανεξάρτητες αλλά στην πράξη έχουν μία εσωτερική δομή και οργάνωση η οποία τείνει στη δημιουργία μιας εξαιρετικής εικόνας, θυμίζοντας σε πολλά σημεία γαλλικό κινηματογράφο όπου η αλλαγή στη γωνία λήψης και τα εναλλασσόμενα τοπία δημιουργούν ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα.

Είχε τη τόλμη να γράψει ένα βιβλίο χωρίς υποκρισίες και αναστολές, με ζωηρές εικόνες, με υπέρμετρο ρεαλισμό και με μια αξιόλογη ικανότητα να μεταβαίνει από το ένα στοιχείο στο άλλο. Από το συναίσθημα στη λογική, από τη χαρά στη λύπη, από την αισιοδοξία στην απόλυτη απογοήτευση. Έβαλε ό,τι καλύτερο μπορούσε για να κερδίσει τον αναγνώστη. Εμένα με κέρδισε.

Λευτέρης Παπακώστας, ιστορικός συγγραφέας

http://www.pancreta.gr/book.php?p=7302

 

«A vehement eros runs through the universe. It is like the ether: harder than steel, softer than air.»

img_1914

«Ντρινννννννννν»

Το ξυπνητήρι και ο διαπεραστικός ήχος του.
Ο Νικόλας, κουβάρι στο διπλό κρεβάτι προσπαθεί να συνειδητοποιήσει πού βρίσκεται.´Ενα όνειρο τον κρατά αιχμάλωτό του. Ένα πρόσωπο που δεν μπορεί να διακρίνει είναι όλη του η ζωή. ´Ενα σώμα ψηλόλιγνο, κρυμμένο σε ρούχα φαρδιά είναι τυλιγμένο με απόγνωση γύρω του. Και δυο χείλη. Τον φιλούν, μπαίνουν μέσα του. Ανασαίνουν μαζί του. Σε αυτό το φιλί ανακαλύπτει ό,τι δεν ήξερε, ό,τι περίμενε να μάθει από πάντα, από άλλες ζωές. Πιο γλυκό, πιο οικείο φιλί, δεν έδωσε και δεν πήρε ποτέ του. Δεν θέλει, δεν μπορεί να ξυπνήσει. Δεν αντέχει να το αποχωριστεί. Να το χάσει ξανά…

«Ντρινννννννννν»

Egon Schiele 31 Οκτωβρίου 1918

«Ο χρόνος κατέρευσε. Ήρεμος πια χαμήλωσε τα βλέφαρά του. Η γωνιά των χειλιών του σηκώθηκε περιφρονητικά απέναντι στη μοίρα. «Ο πόλεμος τελείωσε. Πρέπει να φύγω» ψιθύρισε.»

Ό,τι είχα να πω για τη μέρα που έφυγε από τη ζωή ο Έγκον Σίλε, το έγραψα… ευχαριστώ εκείνους που με στήριξαν αγοράζοντας το Ραντεβού, αλλά κι αυτούς που μου έστειλαν τη θετική τους ενέργεια και τα καλά τους λόγια για ένα βιβλίο με ασυνήθιστη πλοκή, η οποία μπερδεύει με τρόπο ονειρικό το θάνατο του διάσημου Αυστριακού εικαστικού με την ελληνική πραγματικότητα…

img_7944

Οκτώβρης στην Αθήνα…

Έναν Οκτώβρη πριν δυο χρόνια ξεκίνησα να αφηγηθώ μια ιστορία… μια ιστορία που άρχιζε και τέλειωνε φθινόπωρο όπως αρχίζουν και τελειώνουν όλα. Στη ζωή του ήρωά μου που έδωσε ραντεβού με το πεπρωμένο του έναν Οκτώβρη στην Αθήνα, μα και στη ζωή του ζωγράφου μου που έχασε τα πάντα έναν Οκτώβρη στη Βιέννη πριν από έναν αιώνα ακριβώς. Πώς γίνεται δυο διαφορετικές ζωές να μπλέκουν μεταξύ τους; Πώς γίνεται ένας αφηγητής να αφήνεται στην φαντασία του κι εκείνη να τον οδηγεί σε ολοένα και πιο κραυγαλέες συμπτώσεις; Αν υπάρχει ραντεβού με την έμπνευση, αυτό είναι το ραντεβού μου.

…όλα αρχίζουν και τελειώνουν Οκτώβρη