Even a painful longing is some form of presence…

Το κορίτσι στο διπλανό διαμέρισμα έπαιζε πιάνο. Είχε σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Την άκουγε από τότε που άρχισε να μαθαίνει κλίμακες. Και τώρα η μελωδία του βαλς των χαμένων ονείρων διαπερνούσε τους τοίχους του σαλονιού του κι έφτανε καταπραϋντικά στα αυτιά του. Τη φαντάστηκε να χτυπάει τα ασπρόμαυρα πλήκτρα με τα μουδιασμένα δαχτυλάκια της μέσα στο κρύο καθιστικό. Η μουσική σταμάτησε απότομα…

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s