my dear, we are all made of water…

Το κενό, η απειλή, το σκοτάδι την τύλιξαν. Κάθε εκατοστό του εαυτού της φοβόταν αληθινά. Η Στεφανία πάλευε να μην βυθιστεί στην άβυσσο. Τεντωνόταν, μαζευόταν σε στάση εμβρύου και απλωνόταν ξανά. Κινούσε τα χέρια της ακατάπαυστα, αριστερά, δεξιά, μπρος, πίσω. Κολυμπούσε χωρίς ελπίδα σε μια θάλασσα σκοτεινή και παγωμένη που τη ρουφούσε προς τα κάτω. Μετουσιώθηκε σε τρόμο. Κι όταν πια δεν τολμούσε να ανασάνει, κάτι ζεστό και ζωντανό της έκοψε τη φόρα. ´Ενα χέρι. Μια φωνή.

«Σε κρατάω».

image

Pauline Gola

´

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s