We lived in the gaps between the stories…

Η επόμενη ήταν η στάση του. Ο Νικόλας σηκώθηκε και πάτησε το κουμπί. Ο δροσερός αέρας κάπως τον συνέφερε. Οι ιστορίες των επιβατών γυρνούσαν ακόμη στο κεφάλι του σαν μεθυσμένα μυγιαλούδια. Μα πάντα του συνέβαινε αυτό. Προσπαθώντας να εκμηδενίσει τις χρονοβόρες αποστάσεις έφτιαχνε με το νου του, τι κουβαλούσε ο καθένας τους. Είχε παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι στα λεωφορεία και το μετρό ήταν εκτεθειμένοι κι ανοιχοί με έναν περίεργο τρόπο. Οι σκέψεις τους αποτυπώνονταν σε ένα αόρατο φιλμ κι αυτό τους έχριζε πρωταγωνιστές σε μια ταινία περιήγησης στους δρόμους της μεγάλης πόλης. Ετούτο ειδικά το βράδυ, η ανάγκη του Νικόλα να μπει σε άλλες ζωές παραήταν επιτακτική. Τον έσωζε από τη δική του…

image

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s