“She looked just like a painting dying to speak.”

Η Στεφανία κοίταξε το ρολογάκι στον καρπό της. Οχτώ παρά πέντε. Σε πέντε λεπτά η πινακοθήκη έκλεινε τις πόρτες της. Θα έπρεπε να φύγει. Έριξε μια τελευταία ματιά στον πίνακα, μουρμούρισε «στο επανιδείν» και κατευθύνθηκε προς την έξοδο μαζί με τους τελευταίους επισκέπτες.
Κατέβηκε μουδιασμένη τις σκάλες. Περίεργο. Δεν ένιωθε μόνη. Η ενέργεια του πίνακα την συντρόφευε ακόμα. Λες κι είχε γίνει φωτιά και κυλούσε στις φλέβες της. Τώρα έκαιγε ολόκληρη! Έφερε το χέρι της στο μέτωπό της. Αναρωτήθηκε αν είχε πυρετό…

image

Alecio de Andrade

Advertisement

Μια σκέψη σχετικά μέ το ““She looked just like a painting dying to speak.”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s