Someday we will be more than words in the dark.

Η Αθήνα είχε γεμίσει ξεσκισμένες χάρτινες καρδιές και κουρελιασμένες από την επέλαση του χιονιά, κατακόκκινες κορδέλες. Πήρε το βιβλίο με τα ποιήματα του Μαρκ Στραντ στα χέρια του.

One clear night while the others slept, I climbed
the stairs to the roof of the house and under a sky
strewn with stars I gazed at the sea, at the spread of it,
the rolling crests of it raked by the wind, becoming
like bits of lace tossed in the air. I stood in the long
whispering night, waiting for something, a sign,
the approach of a distant light, and I imagined you coming closer,
the dark waves of your hair mingling with the sea,
and the dark became desire, and desire the arriving light.
The nearness, the momentary warmth of you as I stood
on that lonely height watching the slow swells of the sea
break on the shore and turn briefly into glass and disappear…

Why did I believe you would come out of nowhere?

Why with all that the world offers would you come
only because I was here?

Γιατί; Γιατί στην ευχή το πίστευε; Είχε αποτρελαθεί; Τι τον έκανε να είναι σίγουρος ότι η συγκεκριμένη γυναίκα υπήρχε σε τούτο τον κόσμο μόνο και μόνο για κείνον, κι ότι ο ίδιος γεννήθηκε για αυτήν; Από γιατί σε γιατί αποκοιμήθηκε…

image

Egon Schiele

Advertisement

2 σκέψεις σχετικά με το “Someday we will be more than words in the dark.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s