And all the lives we ever lived and all the lives to be are full of trees and changing leaves.

 

Το φοιτητικό της δωμάτιο ίσα που χωρούσε όλα της τα υπάρχοντα. Ήταν στο πρώτο πάτωμα μιας βικτωριανής κατοικίας στο κέντρο του Λονδίνου. Μανούλα μου, μοιάζει με στοιχειωμένο σπίτι, αναφώνησε αστειευόμενη η Στεφανία, όταν την πρωτοαντίκρισε να ορθώνεται επιβλητική πίσω από μια αλέα με χαμηλούς θάμνους και δυο τρία δέντρα που τα γυμνά κλαδιά τους έμπλεκαν τόσο αναμεταξύ τους, ώστε σχεδόν δεν έβλεπες τον ουρανό. Της άρεσε πολύ. Ήταν παμπάλαιο και μικροσκοπικό, αλλά ούτε που την ένοιαζε. Της έφτανε που είχε ένα άνετο κρεβάτι και μια ρομαντική -αν και κιτρινισμένη ταπετσαρία στους τέσσερις τοίχους του. Μπορεί να έτριζαν τα σανίδια κάτω από τα πόδια της, να έσταζε η βρύση του μπάνιου ή να μάγκωνε η πόρτα καμμιά φορά, μα το μικρό παράθυρο που είχε θέα στο δρόμο την αποζημίωνε με το παραπάνω. Ένιωθε σαν πριγκίπισσα στον πύργο της.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s