We two. Crystal of pain…

…γύρισε κουβαλώντας μαζί του της έξαψή της. Τίποτα δεν ήταν περιττό για να του φανερώνει κάθε στιγμή τον έρωτά της και τίποτα δεν έβρισκε εκείνος υπερβολικό, όταν αφορούσε χάδια, τρυφερότητες και φιλιά. Τις ώρες που δεν είχαν υποχρεώσεις, περπατούσαν την πόλη, χάνονταν σε μουσεία και μικρές γκαλερί, βόλταραν στα πάρκα μόλις έκανε την εμφάνισή της κάποια σπάνια ηλιαχτίδα ταΐζοντας παγωμένα σκιουράκια. Και τα βράδια…ω, τα βράδια, την έπαιρνε αγκαλιά στο κρεβάτι της και της διάβαζε Celan ή Larkin ή Lorca που αγαπούσε η Στεφανία. Και μετά βουτούσαν μαζί στη σκοτεινή θάλασσα του έρωτά τους.

«The night bellow. We two. Crystal of pain.
You wept over great distances.
My ache was a clutch of agonies
over your sickly heart of sand.»

― Federico García Lorca

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s