brutal hearts…

«Στεφανία τι έπαθες;»

Η φωνή της Χριστίνας, σκέπασε τη μουσική. Δεν ακουγόταν φυσιολογική. Την τράβηξε με βία από την παραζάλη. Τι; Κοίταξε το χέρι της. Αίμα. Πώς; Σήκωσε το ματωμένο ποτήρι που κρατούσε, και το έφερε στα μάτια της. Διέκρινε το ράγισμα. Ανασήκωσε τους ώμους και το άφησε στο τραπέζι μπροστά της. Η νύχτα κόπηκε στα δύο. Και την έκοψε.

Παραδόθηκε ξανά στο τραγούδι. Καρδιές που κόβουν τη νύχτα στα δύο, γενναίες καρδιές που αναζητούν την αγάπη. Ήταν αρκετά γενναία η καρδιά της; Μπορούσε να μετατρέψει τη νύχτα από μαύρη σε μπλε; Να αντέξει ένα όνειρο; Να αγγίξει τα αστέρια; Σύντομα θα το μάθαινε…

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s